Wilde Vaart gaat Berehiken

Na de goede voorbereiding van het Berehike-team, gingen we met frisse moed en een zware tassen ’s ochtends vroeg met flinke wallen onder onze ogen op pad door het gebied tussen Nunspeet en Vierhouten. Een gebied dat niet alleen een prachtige natuur herbergt, maar ook zijn verhalen uit de verschrikkelijke tijd van de Tweede Wereldoorlog. Hoe dat allemaal geweest is, lees je in dit verslag van de Berehike.

Dag 1; voorbereid door Attaman en Remco. De heren hadden samen met de voorbereiders van dag 2; Daan en Mark opdrachten gemaakt voor de WV voor tijdens het lopen van de hike. Opdrachten zoals “Gezichten op de kaart” waarbij je je moet voorstellen dat de hoofden van Attaman, Daan, Remco en Mark geplakt waren over op de kaart, waar tussen we een de route moesten vinden. Dit soort hersenbrekende opdrachten en een adembenemend stuk natuur liet ons weer genieten van onze jaarlijkse hike. We hoefde maar een klein stukje langs de weg te lopen en we waren al snel weer in een mooi stukje natuur. Door bos, hei en zandvlaktes. Nunspeet heeft veel variatie in natuurgebieden.

De route leidde ons naar Vierhouten. Een plaatsje dat ongeveer 6km zuidwest van Nunspeet ligt.

De opdrachten die wij kregen, werden steeds door een ander tweetal uitgevoerd. Zo kwam iedereen aan de beurt met het uitvogelen van de opdracht. Na een stevige tocht van ongeveer 15 km kwamen we aan in Vierhouten. Al gauw zat al het grut van de WV op lekkere loungebanken onderuitgezakt met een frisje, warme chocolademelk of een goede bak zwart goud. Lekker onder de warmtelampen kregen we van Sip het verhaal te horen dat bij Vierhouten hoort:

Vierhouten heeft een flinke rol gespeeld in het verzet van de WOII.

Het onderduikerskamp “Pas-Opkamp”, ook wel Verscholen- of Geheime Dorp genoemd, werd in de oorlogsjaren opgericht.  De gene die dit draaiende hielden waren de familie Bakker uit Nunspeet (Opa Bakker en Tante Cor) en de advocaat E.H. von Baumhauer uit Vierhouten (De Boem). Ondersteund door vele mensen uit het verzet wisten zij dit kamp draaiend te houden. In de periode februari 1943 tot oktober 1944 hebben hier, in wisselende samenstelling, zo’n 80 tot 100 mensen die op de vlucht waren voor de Duitse bezetter een veilige schuilplaats gevonden.

Naast het cafeetje waar we zaten was een expositie over het onderduikerskamp. Daar kon je als je wil even kijken naar vondstukken van het onderduikerskamp. Toen was het tijd om lekker te gaan eten, in de buurt van het café waar we wat hadden gedronken stond een heus grillrestaurant. Nou, de serveersters en obers hebben goed ervaren dat de WV niet van zoete koek was.. we hebben goed laten zien dat we het eten waardeerde! Na wat gesmak, geboer en gesmikkel moesten we verder met de laatste lootjes. We gingen verder op pad naar onze overnachtingsplek. En dat was.. (je raadt het al) in een onderduikershut.

Zie hier onder hoe de hut eruit zag van de buitenkant en binnenkant.

Na een nachtje slapen in een monument, gingen we weer verder met lopen met de gedachten dat je deze avond weer lekker in je eigen warme bed kon liggen.

Deze dag hadden Daan en Mark verzorgd. Ook zij hadden weer opdrachten bedacht die ons zal leiden naar het station in ’t Harde. Daar stapte een gedeelte van de groep op de trein en een gedeelte in de auto op weg naar huus. Onderweg tijdens de pauzes kregen we nog een lekker broodje knakworst van La Chef Di Glennos en zijn hulpje.

Prachtige stukjes natuur zijn langsgekomen. Mooie zandvlaktes, heides en bossen. En wat fijn dat het weer ook nog eens mee werkte. Lekker zonnetje erbij en stappen maar!  Eenmaal aangekomen bij de eindbestemming was het terugblikken op de te gekke, goed georganiseerde Berehike van 2013!

 

Thanks guys and lady,

Jochem Gijsman.

Christofoor Zwolle 2019 | volg: Twitter Facebook YouTube LinkedIn RSS | mail: Christofoor Zwolle | Inloggen | webmail